โยธินขี่เจ้าฟ้าลั่นกลับมา ลงจากหลังฟ้าลั่น แล้วจูงฟ้าลั่นมาหาอติศักดิ์ที่ยืนอยู่กับอลิสาและอานนท์  พร้อมกับให้คำแนะนำในการขี่     “ยินดีด้วยนะครับที่ปราบเจ้าฟ้าลั่นได้ คุณนี่เก่งจริง ๆ คุณโยธิน มีอะไรที่คุณทำไม่ได้บ้างไหมเนี่ย” อติศักดิ์ถามตรง ๆ อานนท์รีบตอบแทน     “ไม่มีหรอกครับ คุณโยธินทำได้ทุก อย่าง คุณโยธินของผมเก่งที่สุดในโลก”     “อย่างนี้พี่ชายก็ขี่เจ้าฟ้าลั่นได้แล้วสิ นะ…” อลิสาพูดกับอติศักดิ์     “ไม่ได้หรอกครับ” โยธินรีบบอก     “แสดงว่า นายยังปราบเจ้าฟ้าลั่นไม่ได้ แล้วก็ทำมาขี่เจ้าฟ้าลั่นอวดใคร ๆ เหมือนกับว่าทำให้มันเชื่องลงแล้ว ถ้าพี่ชายยังขี่เจ้าฟ้าลั่นไม่ได้ ก็ถือว่านายยังทำงานไม่สำเร็จ”     “ถ้าคุณชายอยากจะขี่เจ้าฟ้าลั่น คุณชายต้องแสดงให้มันเห็นว่าคุณชายเป็นเพื่อนกับมันก่อน ให้มันแน่ใจว่า คุณชายจะไม่ปฏิบัติ กับมันเหมือนมันเป็นทาสรับใช้เหมือนอย่างที่แล้วมา”     “นายพูดอะไรของนาย ม้ามีไว้ใช้งาน จะต้องไปเป็นเพื่อนมันถึงจะได้ขี่มันได้งั้นเหรอ พูดอะไรไร้สาระ…” อลิสาโวยวาย     “ฟังเขาก่อนน้องหญิง” อติศักดิ์ขัดขึ้น     “ม้ามันก็มีชีวิตจิตใจเหมือนคนนะครับ มันรับรู้ถึงความรู้สึกของเราได้ เจ้าฟ้าลั่นเริ่มพยศหลังจากที่ทำให้คุณชายตกม้า คุณชายจำได้ไหมครับว่า คุณชายทิ้งมันไว้ที่เนินเขา ไม่ได้สนใจไยดีมันเลย จากนั้นมันก็เอาแต่อาละวาดทุกครั้งที่คุณชายเข้าใกล้ มันไม่เชื่อใจคุณชายอีกต่อไป มันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่คุณชายจะทิ้งมันอีก”     อติศักดิ์นึกไม่ถึง อึ้งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะถามอย่างอยากรู้     “แล้วผมจะต้องทำยังไง”     “คุณชายก็ต้องทำให้มันเชื่อใจคุณชายอีกครั้ง ให้มันเชื่อว่า คุณชายเป็นเจ้าของที่รักและเอาใจใส่มัน ไม่ใช่เป็นแค่เจ้านายที่คอยแต่ใช้งานมัน คุณชายลองจูงมันออกไปเดินซักพักแล้วค่อยขี่มัน” แล้วอติศักดิ์ก็จูงเจ้าฟ้าลั่นออกไป อานนท์กระโดดวิ่งตามไปอย่างตื่นเต้น พูดแจ้ว ๆ ไปตลอดทาง…อติศักดิ์จูงเจ้าฟ้าลั่นไปได้ระยะหนึ่ง แล้วลูบหัวมันเบา ๆ พูดคุยกับฟ้าลั่น จากนั้นก็ขึ้นขี่เจ้าฟ้าลั่นออกไปอย่างไม่มีปัญหา อานนท์กระโดดตบมืออย่างดีใจ หันมายกนิ้วโป้งให้ โยธินยิ้มอย่างพอใจ แต่อลิสาไม่พอใจเดินตามไป     “วันนี้ฉันยอมรับนะว่านายเก่งที่จัด การกับเจ้าฟ้าลั่นได้ แต่นายก็ไม่สมควรจะพูดจาสั่งสอนพี่ชายฉันอย่างนั้น”      “ผมเพียงแต่พยายามอธิบายถึงสาเหตุที่เจ้าฟ้าลั่นอาละวาดเท่านั้น ไม่ได้คิดจะสั่งสอนอะไรคุณชายอติศักดิ์”     “แต่ฉันฟังยังไงก็ฟังดูเหมือนนายพยายามพูดจาสั่งสอนพี่ชายของฉัน ทีหลังจะพูดจาอะไรกับเจ้ากับนาย ก็หัดรู้จักคิดก่อนพูดซะบ้าง”     “แต่ดูเหมือนคุณชายจะไม่มีปัญหาอะไรกับคำพูดของผมนะครับ”     “พี่ชายฉันใจดีกับนายเกินไป นายมีฐานะเป็นเชลยของม่อนผาหลวงก็ควรทำตัวให้ เหมาะสมกับฐานะหน่อย”     “คุณหญิงก็ควรทำตัวให้เหมาะสมกับฐานะของตัวเองเหมือนกันนะครับ”     “พูดอย่างนี้หมายความว่าไง นายโยธิน !”     “คุณหญิงมาพบผมอยู่เรื่อย คิดว่ามันเหมาะสมแล้วหรือครับ”     อลิสามองไปรอบ ๆ ไม่มีใครเลยนอกจากตัวเธอกับโยธิน     “ทีหลังถ้าคุณหญิงมีธุระอะไรกับผม ก็ควรจะสั่งให้คนมาตามผมไปพบ ไม่ควรลดตัวมาหาผมด้วยตัวเอง มันดูไม่งามนะครับ คุณหญิงยังทำตัวให้สมกับเป็นนายหญิงของม่อนผาหลวงไม่ได้เลย แล้วผมจะทำตัวเป็นเชลยที่ดีได้ยังไงล่ะครับ”     “นายโยธิน !” อลิสาโกรธจัด     โยธินโค้งให้นิดนึงก่อนจะเดินออกทิ้งอลิสาให้โกรธแทบตายอีกครั้ง